กาลครั้งหนึ่งเคยมีบล็อก และเมื่อวันวานผ่านเลยไป ฉันกลับลืมเลือน
มีวันหยุดหนึ่งวัน อยากให้หนึ่งวันนี้เป็นวันที่ยาวนานที่สุดในโลก
เวลาเดินเร็วเหลือเกิน
ฉันยังไม่หายเหนื่อยจากเมื่อวาน เมื่อวานซืน และหลายวันก่อน
เมื่อเติบโต ภาระและหน้าที่ย่อมมากขึ้น
ฉันอยากจะผละมันออกไป
ทว่า..คงต้องกัดก้อนเกลือ
สำเหนียกได้ว่า เมื่อดำรงตนอยู่ในหน้าที่
ฉันคงต้องทำหน้าทีนี้ให้ดีที่สุด
แม้ว่าระหว่างทาง อาจพบเจอผู้คนที่อยากจะต่อยหน้า
แต่ทำได้เพียง..ทำใจ..
เมื่อก้าวเข้ามาระบบระบอบ ก็คงต้องทำใจยอมรับ
แม้ว่าฉะนจะเกลียดมันยิ่งนักก็ตาม
ถ้าเพียงแต่..เป็นครู ฉันคงจะมีความสุข
ทว่า ระหว่างทาง
ยังต้องพบและเจอกับผู้คนหลากหลาย
และฉันจะต้องอยู่กับมันอีกนาน
เฮ้อ
เหนื่อยจัง
พรุ่งนี้เริ่มสัปดาห์ที่สอง
วิชาเอกตัวใหม่ แล้วฉันจะพร้อมไหม
ความรู้ในสมองกลวงๆจะสามารถไหม
คิดถึงเทะเลเมืองตรัง
คิดถึงเกาะไหงเมื่อเมษาที่พ้นผ่าน
